پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۶

با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت

هر شب بیتی دو صد نمی‌باید گفت

او عاشق و من عاشق و این مشکلتر

کم قصهٔ او و خود نمی‌باید گفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۸ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ
  2. رباعی شمارهٔ ۴۹بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ
  3. رباعی شمارهٔ ۵۰دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!
  4. رباعی شمارهٔ ۵۱صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!
  5. رباعی شمارهٔ ۵۲شمع از دل سوزنده خبر خواهد داد
  6. رباعی شمارهٔ ۵۳گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد
  7. رباعی شمارهٔ ۵۴خورشید که خاک ازو چو زر می‌گردد
  8. رباعی شمارهٔ ۵۵بر نطع تو اسب شیرکاری گردد
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.