پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۳

گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد

گفتی که: منجم ورق فال گشاد

چون گربهٔ بید خوانش آراسته دید

سر بر زد و بوی برد و چنگال گشاد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۵بر نطع تو اسب شیرکاری گردد
  2. رباعی شمارهٔ ۵۶شطرنج تو ما را به شط رنج سپرد
  3. رباعی شمارهٔ ۵۷هر کس که ز کبر و عجب باری دارد
  4. رباعی شمارهٔ ۵۸دستارچه حسنی و جمالی دارد
  5. رباعی شمارهٔ ۵۹آن مه، که ز شعر زلف ذیلی دارد
  6. رباعی شمارهٔ ۶۰ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد
  7. رباعی شمارهٔ ۶۱گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد
  8. رباعی شمارهٔ ۶۲گل شرم چمن به هیچ رویی نبرد
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.