پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۹

بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ

در پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ

گویند که: در مدرسه تحصیلت چیست؟

فکر دهن تنگ دهان، یعنی هیچ

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۱صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!
  2. رباعی شمارهٔ ۵۲شمع از دل سوزنده خبر خواهد داد
  3. رباعی شمارهٔ ۵۳گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد
  4. رباعی شمارهٔ ۵۴خورشید که خاک ازو چو زر می‌گردد
  5. رباعی شمارهٔ ۵۵بر نطع تو اسب شیرکاری گردد
  6. رباعی شمارهٔ ۵۶شطرنج تو ما را به شط رنج سپرد
  7. رباعی شمارهٔ ۵۷هر کس که ز کبر و عجب باری دارد
  8. رباعی شمارهٔ ۵۸دستارچه حسنی و جمالی دارد
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.