پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۵

دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست

جان چاکر عارض دلاویز گلست

بلبل که هزار خار کن بندهٔ اوست

او نیز غلام خار سرتیز گلست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۷جانا، دلم از فراق رویت خونست
  2. رباعی شمارهٔ ۳۸زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
  3. رباعی شمارهٔ ۳۹مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
  4. رباعی شمارهٔ ۴۰ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
  5. رباعی شمارهٔ ۴۱با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
  6. رباعی شمارهٔ ۴۲دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
  7. رباعی شمارهٔ ۴۳ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشت
  8. رباعی شمارهٔ ۴۴باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.