پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۹

کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست

تا در دل او مهر تو آتش نزدست

از طرهٔ طیرهٔ تو مشک ختنی

عمریست که هرگز نفسی خوش نزدست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۱زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
  2. رباعی شمارهٔ ۳۲بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!
  3. رباعی شمارهٔ ۳۳ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست
  4. رباعی شمارهٔ ۳۴بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
  5. رباعی شمارهٔ ۳۵دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست
  6. رباعی شمارهٔ ۳۶رویت، که به خوبی گل خندان منست
  7. رباعی شمارهٔ ۳۷جانا، دلم از فراق رویت خونست
  8. رباعی شمارهٔ ۳۸زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.