پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۱

زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست

قد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست

پیوسته حدیث قامتت میگویم

زیراکه مرا با سخن راست خوشست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۳ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست
  2. رباعی شمارهٔ ۳۴بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
  3. رباعی شمارهٔ ۳۵دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست
  4. رباعی شمارهٔ ۳۶رویت، که به خوبی گل خندان منست
  5. رباعی شمارهٔ ۳۷جانا، دلم از فراق رویت خونست
  6. رباعی شمارهٔ ۳۸زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
  7. رباعی شمارهٔ ۳۹مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
  8. رباعی شمارهٔ ۴۰ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.