پرش به محتوای اصلی
عبید زاکانی عبید زاکانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳

ای مقصد خورشید پرستان رویت

محراب جهانیان خم ابرویت

سرمایهٔ عیش تنگدستان دهنت

سر رشتهٔ دلهای پریشان مویت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵دوران بقا بی‌می و ساقی حشو است
  2. رباعی شمارهٔ ۶دنیا نه مقام ماست نه جای نشست
  3. رباعی شمارهٔ ۷امشب من و چنگیی و معشوقهٔ چست
  4. رباعی شمارهٔ ۸میکوش که تا ز اهل نظر خوانندت
  5. رباعی شمارهٔ ۹هرچند که درد دل هر خسته بسیست
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰گل کز رخ او خجل فرو می‌ماند
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱این شمع که شب در انجمن می‌خندد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲هر چند بهشت صد کرامت دارد
همه‌ی رباعیات ←

عبید زاکانی درباره‌ی عبید زاکانی

خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی شاعر و لطیفه‌پرداز نامدارایران در قرن هشتم هجری است. وی ازخاندان زاکانیان بوده و زاکانیان تیره‌ای از اعراب هستند که به قزوین مهاجرت کرده و آنجا ساکن شده بودند. وی به لحاظ وضعیت اجتماعی آن روزگار، به طنز روی آورد و نظم و نثر خود را وسیلهٔ حمله به عرفها و عادات نادرست و مفاسد و معایب طبقه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.