پرش به محتوای اصلی
عبید زاکانی عبید زاکانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲

تا مهر توام در دل شوریده نشست

وافتاد مرا چشم بدان نرگس مست

این غم ز دلم نمی‌نهد پای برون

وین اشگ ز دامنم نمیدارد دست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴گفتم عقلم گفت که حیران منست
  2. رباعی شمارهٔ ۵دوران بقا بی‌می و ساقی حشو است
  3. رباعی شمارهٔ ۶دنیا نه مقام ماست نه جای نشست
  4. رباعی شمارهٔ ۷امشب من و چنگیی و معشوقهٔ چست
  5. رباعی شمارهٔ ۸میکوش که تا ز اهل نظر خوانندت
  6. رباعی شمارهٔ ۹هرچند که درد دل هر خسته بسیست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰گل کز رخ او خجل فرو می‌ماند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱این شمع که شب در انجمن می‌خندد
همه‌ی رباعیات ←

عبید زاکانی درباره‌ی عبید زاکانی

خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی شاعر و لطیفه‌پرداز نامدارایران در قرن هشتم هجری است. وی ازخاندان زاکانیان بوده و زاکانیان تیره‌ای از اعراب هستند که به قزوین مهاجرت کرده و آنجا ساکن شده بودند. وی به لحاظ وضعیت اجتماعی آن روزگار، به طنز روی آورد و نظم و نثر خود را وسیلهٔ حمله به عرفها و عادات نادرست و مفاسد و معایب طبقه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.