پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۳۶

ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

چو بیماری که مرگش بر پرستاران شود پیدا

چو پیدا گردم از راهی، چنان یاران رمند از من

که بدمستی میان جمع هشیاران شود پیدا

کسی نگریزد از ما، گر ازین تقوی برون آییم

طرب کز ما رمد در کوی میْخواران شود پیدا

بتی از حلقه پرهیزگاران برنمی‌خیزد

که بر مردم مسلمانی دین‌داران شود پیدا

پشیمانی مکش از بیع من کاین سهل قیمت را

تو چون صاحب شوی ذوق خریداران شود پیدا

زلیخا گو میارا بزم و فرش دلبری مفکن

که آن یوسف به زندان گرفتاران شود پیدا

«نظیری» کاش بنمایی که در ساغر چه می‌داری

که پیش زاهدان قدر گنه‌کاران شود پیدا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸گل خلعت نو داد دگر شاخ کهن را
  2. شمارهٔ ۳۹جز نام صنم نقش مکن لوح جبین را
  3. شمارهٔ ۴۰دلا گداز که آیینه کرده سنگ تو را
  4. شمارهٔ ۴۱به صاف صبح نگه کن سر سبو بگشا
  5. شمارهٔ ۴۲امشب خوش آشناست به رویش نگاه ما
  6. شمارهٔ ۴۳هرگه رقم کنم به تو عذر گناه را
  7. شمارهٔ ۴۴از چاه غبغبش به درآورده ماه را
  8. شمارهٔ ۴۵از کف نمی دهد دل آسان ربوده را
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.