پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۲۷

امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر است

دیده‌ها را نور و دل‌ها را صفایی دیگر است

شرمم از روی تو می‌آید بشر گفتن تو را

جز خدا کفر است اگر گویم خدایی دیگر است

تا نهادیم از سر دریوزه در کویت قدم

هر زمان از فضل حق ما را عطایی دیگر است

گرچه هست آب و هوای روضه رضوان لطیف

جنت‌آباد سر کوی تو جایی دیگر است

هرکسی در سر هوایی دارد از مهرت ولی

در سر ما ز آتش عشقت هوایی دیگر است

نیست این دل قابل تیمار و درمان ای طبیب

درد بیمار محبت را دوایی دیگر است

بر در سلطان، گدا هستند بسیاری ولی

بر در آن حضرت این مفلس گدایی دیگر است

خانه مردم ز بس کز آب چشمم شد خراب

هر زمان با آب چشمم ماجرایی دیگر است

چشم مستش گفت: هستم من بلای جان خلق

گفتم ابرو، غمزه‌اش گفت: آن بلایی دیگر است

گرچه دارند از گل رویش نوایی هرکسی

بلبل جان نسیمی را نوایی دیگر است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۹گفتمش زلف تو مأوایی خوش است
  2. شمارهٔ ۳۰ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش است
  3. شمارهٔ ۳۱گرچه چشم ترک مستت فتنه و ابرو بلاست
  4. شمارهٔ ۳۲مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است
  5. شمارهٔ ۳۳سلطان غمت را دل پردرد مقام است
  6. شمارهٔ ۳۴مرغ عرشیم و قاف خانه ماست
  7. شمارهٔ ۳۵نقش هستی رقم صورت کاشانه ماست
  8. شمارهٔ ۳۶منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان است
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.