پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۵

عابدان حق سجود قبله رویت کنند

عارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

عاشقان رو به راه آورده مفرد لباس

ابتدای طوف حج از مشعر مویت کنند

روزه داران طریقت از برای روز عید

غره ماه از هلال نون ابرویت کنند

لیلة القدری که پیش حق به است از الف ماه

اهل دل تعبیر آن زلفین هندویت کنند

غمزه سحرآفرینت چون ببینند انبیا

آفرین بر معجزات چشم جادویت کنند

شیر گیر است آهوی چشم تو نتوان عیب کرد

شیر گیری ختم اگر بر چشم آهویت کنند

(در سجود آید مه از تعظیم و افتد بر زمین

چون که تکرار سواد وصف گیسویت کنند)

«أینما» آمد «تولوا ثم وجه الله » ولی

حق پرستان از همه سو روی دل سویت کنند

هندوان جعد زلفت چون قبول افتاده اند

از سعادت تکیه بر فرخنده زانویت کنند

راجح آیی در طریقت پیش صرافان عشق

با وجود هر دو عالم گر ترازویت کنند

ای نسیمی ناز ابروی کماندارش بکش

تا کمانداران عالم مدح بازویت کنند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۷دردمندان تو اندیشه درمان نکنند
  2. شمارهٔ ۱۲۸صور دمم تا همه بی جان شوند
  3. شمارهٔ ۱۲۹حق بین نظری باید تا روی مرا بیند
  4. شمارهٔ ۱۳۰قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویند
  5. شمارهٔ ۱۳۱قبله عشاق عارف صورت رحمان بود
  6. شمارهٔ ۱۳۲آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجود
  7. شمارهٔ ۱۳۳بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خود
  8. شمارهٔ ۱۳۴نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خود
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.