پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۷

دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟

بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟

جان ما با مهر رویت بست پیمان در ازل

نقض آن پیوند و پیمان حاش لله چون کند؟

آنچه با من می کند چشم سیاهت با اسیر

کافر اندر کافرستان حاش لله چون کند؟

درد عشقت در دل من چون ز درمان خوشتر است

دل هوای وصل و درمان حاش لله چون کند؟

هر که را شد دیده مأوای خیال عارضت

آرزوی خلد و رضوان حاش لله چون کند؟

گرچه هست آشفته تر هردم ز زلفت حال دل

ترک آن زلف پریشان حاش لله چون کند؟

آرزومند گل روی تو ای گلزار حسن

یاد نسرین و گلستان حاش لله چون کند؟

عاشق روی تو غیر از خاک پایت جوهری

توتیای چشم گریان حاش لله چون کند؟

مدعی گوید نسیمی روی خوبان قبله کرد

قبله‌ای جز روی خوبان حاش لله چون کند؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹چشمی که جز مطالعه روی او کند
  2. شمارهٔ ۱۲۰ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کند
  3. شمارهٔ ۱۲۱عقل را سودای گیسوی تو مجنون می‌کند
  4. شمارهٔ ۱۲۲صاحب نظران قیمت سودای تو دانند
  5. شمارهٔ ۱۲۳عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانند
  6. شمارهٔ ۱۲۴آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنند
  7. شمارهٔ ۱۲۵عابدان حق سجود قبله رویت کنند
  8. شمارهٔ ۱۲۶سر چه باشد که نثار قدم یار کنند
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.