رباعیات

فهرست اشعار

1. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۱ ای ساقی جان که سرده ایامی
2. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۲ ای سر سبب اندر سبب اندر سببی
3. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۳ ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجی
4. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۴ ای شادی را ز تو هزاران شادی
5. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۵ ای شمع تو صوفی صفتی پنداری
6. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۶ ای صاف که می شور و چنین می‌گردی
7. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۷ ای طالب دنیا تو یکی مزدوری
8. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۸ ای عشق تو عین عالم حیرانی
9. رباعی شمارهٔ ۱۷۴۹ ای قاصد جان من به جان میارزی
10. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۰ ای کاش که من بدانمی کیستمی
11. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۱ ای گل تو ز لطف گلستان می‌خندی
12. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۲ ای کمتر مهمانیت آب گرمی
13. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۳ ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری
14. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۴ ای ماه اگرچه روشن و پرنوری
15. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۵ ای ماه برآمدی و تابان گشتی
16. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۶ ای موسی ما به طور سینا رفتی
17. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۷ این شاخ شکوفه بارگیرد روزی
18. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۸ ای نرگس بی‌چشم و دهن حیرانی
19. رباعی شمارهٔ ۱۷۵۹ ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توئی
20. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۰ این عرصه که عرض آن ندارد طولی
21. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۱ ای نفس عجب که با دلم همنفسی
22. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۲ ای نور دل و دیده و جانم چونی
23. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳ ای هیزم تو خشک نگردد روزی
24. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۴ ای یار گرفتهٔ شراب آمیزی
25. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۵ امروز بیا که سخت آراسته‌ای
26. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۶ امروز ندانم بچه دست آمده‌ای
27. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۷ ای آنکه به جز شادی و جز نور نه‌ای
28. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۸ ای آنکه به لطف دلستان همه‌ای
29. رباعی شمارهٔ ۱۷۶۹ ای آنکه تو بر فلک وطن داشته‌ای
30. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۰ ای آنکه تو جان بنده را جان شده‌ای
31. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۱ ای آنکه حریف بازی ما بده‌ای
32. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲ ای آنکه رخت چو آتش افروخته‌ای
33. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۳ ای آنکه مرا به لطف بنواخته‌ای
34. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۴ ای خورشیدی که چهره افروخته‌ای
35. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۵ ای دوست که دل ز دوست برداشته‌ای
36. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۶ ای عشرت نیست گشته هستک شده‌ای
37. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۷ این نیست ره وصل که پنداشته‌ای
38. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۸ با بی‌خبران اگر نشستی بردی
39. رباعی شمارهٔ ۱۷۷۹ با خندهٔ بر بسته چرا خرسندی
40. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۰ با دل گفتم که ای دل از نادانی
41. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۱ بازآی که تا به خود نیازم بینی
42. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۲ با زهره و با ماه اگر انبازی
43. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۳ با صورت دین صورت زردشت کشی
44. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۴ با قلاشان چو رد نهادی پائی
45. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۵ بالا شجری لب شکر و دل حجری
46. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۶ تو می‌خندی بهانه‌ای یافته‌ای
47. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۷ جانم ز طرب چون شکر انباشته‌ای
48. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۸ خوش خوش صنما تازه رخان آمده‌ای
49. رباعی شمارهٔ ۱۷۸۹ در باغ درآ با گل اگر خار نه‌ای
50. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰ گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای
51. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۱ گر با همه‌ای چو بی منی بی‌همه‌ای
52. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲ لطفی که مرا شبانه بنواخته‌ای
53. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۳ با من ترش است روی یار قدری
54. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۴ با نااهلان اگر چو جانی باشی
55. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۵ با یار به گلزار شدم رهگذری
56. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۶ بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری
57. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۷ پران باشی چو در صف یارانی
58. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۸ برخیز و به نزد آن نکونام درآی
59. رباعی شمارهٔ ۱۷۹۹ بر ظلمت شب خیمهٔ مهتاب زدی
60. رباعی شمارهٔ ۱۸۰۰ بر کار گذشته بین که حسرت نخوری