مولانا
غزل شمارهٔ ۳۸۰
آن خواجه اگر چه تیزگوش است
استیزه‌کن و گران‌فروش است
من غره به سست خندهٔ او
ایمن گشتم که او خموش است
هش دار که آب زیر کاه است
بحری است که زیر که به‌جوش است
هر جا که روی هش است مفتاح
اینجا چه کنی که قفل‌ِ هوش است؟
در روی تو بنگرد بخندد
مغرور مشو که روی‌پوش است
هر دل که به چنگ او درافتاد
چون چنگ همیشه در خروش است
با این همه روح‌ها چو زنبور
طواف ویند زانکه نوش است
شیری است که غم ز هیبت او
در گور مقیم همچو موش است
شمس تبریز روز نقد است
عالم به چه در حدیث دوش است