پرش به محتوای اصلی
خیالی بخارایی خیالی بخارایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱۲

گر ای اشک دیده به خویشت بخواند

مرو کآن سیه‌رو تو را می‌دواند

کسی نیست کآنجا رساند پیامم

مگر نالهٔ من به جایی رساند

مرا در شب هجر او کیست بر سر

به جز دیده یاری که آبی چکاند

دلا صورت حال نادانی من

به نوعی ادا کن به پیشش که داند

کنون هر گناهی که آید ز اشکم

خیالی یکایک به رو می‌نشاند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱۴گر تیغ زند یار نخواهیم حذر کرد
  2. شمارهٔ ۲۱۵گرچه هردم سیل اشک ما به دریا می‌رود
  3. شمارهٔ ۲۱۶گرچه دل بهره ز کیش تو خدنگی دارد
  4. شمارهٔ ۲۱۷گرچه شب غم ساختم چون شمع من با سوز خود
  5. شمارهٔ ۲۱۸گر ز بالای تو هر ساعت بلا باید کشید
  6. شمارهٔ ۲۱۹ - استقبال از کمال خجندیگر شبی ماه رخت پرده ز رو برگیرد
  7. شمارهٔ ۲۲۰گر قدح با لب میگون تو لافی دارد
  8. شمارهٔ ۲۲۱گر نه با من سر زلفت به جفا پیدا شد
همه‌ی غزلیات ←

خیالی بخارایی درباره‌ی خیالی بخارایی

احمد بن موسی خیالی معروف به خیالی بخاری از شاعران قرن نهم است که در ماوراءالنهر می‌زیسته است. خیالی بخاری از معاصران و شاگردان خواجه عصمت بخاری است. او در عهد الغ‌بیک می‌زیست و در حدود سال ۸۵۰ بدرود حیات گفت. شیخ بهایی غزل او به مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه ...» را تخمیس کرده که بسیار معروف است. آثار وی از روی ن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.