پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۵

می رفت و گرفته کار سروش بالا

لؤلؤ شده درج گوهرش را لالا

گفتم که غلام هندوی زلف توام

در تاب شد و گفت که لالالالا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷ای ریخته قند مصری از شکّر لب
  2. شمارهٔ ۸گر پخته‌ای ای خواجه مِیِ خام طلب
  3. شمارهٔ ۹امشب که حریفان همه مستند و خراب
  4. شمارهٔ ۱۰ای قصر مودّت بوجود تو خراب
  5. شمارهٔ ۱۱ای از می لعلت شده جان مست و خراب
  6. شمارهٔ ۱۲ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب
  7. شمارهٔ ۱۳ای گوی دلم در خم چوگان طرب
  8. شمارهٔ ۱۴آن سرو سهی چون قدح می بگرفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.