پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب

خائیده شکر زرشک یاقوت تو لب

قند از هوس پسته ی شور انگیزت

بر تن بدرد شِقّه ی مصری قصب

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴آن سرو سهی چون قدح می بگرفت
  2. شمارهٔ ۱۵هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست
  3. شمارهٔ ۱۶ای آنکه ترا جود و مکارم کارست
  4. شمارهٔ ۱۷زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست
  5. شمارهٔ ۱۸ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات
  6. شمارهٔ ۱۹ترکی که ختائی نسب ورومی روست
  7. شمارهٔ ۲۰زلف سیهت که اژدهائی سیهست
  8. شمارهٔ ۲۱آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.