پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰

زلف سیهت که اژدهائی سیهست

زو هر گرهی گرهگشائی سیهست

زین رو که بگردنت فرود آمده است

نی مار سیه که آن بلائی سیهست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست
  2. شمارهٔ ۲۳کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
  3. شمارهٔ ۲۴دل در پی آن یار پسندیده برفت
  4. شمارهٔ ۲۵آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست
  5. شمارهٔ ۲۶آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست
  6. شمارهٔ ۲۷فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
  7. شمارهٔ ۲۸چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
  8. شمارهٔ ۲۹دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.