پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱

آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

ماهیست که مشک سوده پیرایه ی اوست

بنشست بر آفتاب و روشن دیدم

خورشید که آفتاب در سایه ی اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
  2. شمارهٔ ۲۴دل در پی آن یار پسندیده برفت
  3. شمارهٔ ۲۵آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست
  4. شمارهٔ ۲۶آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست
  5. شمارهٔ ۲۷فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
  6. شمارهٔ ۲۸چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
  7. شمارهٔ ۲۹دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
  8. شمارهٔ ۳۰ای سرمه چشم اختران خاک درت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.