پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۵

آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست

کار دل عشّاق نمی آرد راست

نوروز همایون بزرگان عراق

زان ماه نگارین مبرقع به نواست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
  2. شمارهٔ ۲۸چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
  3. شمارهٔ ۲۹دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
  4. شمارهٔ ۳۰ای سرمه چشم اختران خاک درت
  5. شمارهٔ ۳۱گفتم سخنت گفت مگو کم یادست
  6. شمارهٔ ۳۲با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچست
  7. شمارهٔ ۳۳با تشنه سخن زاب روان باید گفت
  8. شمارهٔ ۳۴هر چند که شد چو باغ رضوان درودشت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.