پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

آن سرو سهی چون قدح می بگرفت

از آتش می برگ گلش خوی بگرفت

بیچاره دل ریش من سوخته را

آن دلبر ماه چهره اُلجی بگرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶ای آنکه ترا جود و مکارم کارست
  2. شمارهٔ ۱۷زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست
  3. شمارهٔ ۱۸ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات
  4. شمارهٔ ۱۹ترکی که ختائی نسب ورومی روست
  5. شمارهٔ ۲۰زلف سیهت که اژدهائی سیهست
  6. شمارهٔ ۲۱آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست
  7. شمارهٔ ۲۲با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست
  8. شمارهٔ ۲۳کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.