خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۶۰
گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه
گفتم که چو رنگم چه بود گفت که کاه
گفتم چونست روز من گفت سیاه
گفتم چون شد حال دلم گفت تباه
خواجوی کرمانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۶۲ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه
- شمارهٔ ۲۶۳آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره
- شمارهٔ ۲۶۴ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
- شمارهٔ ۲۶۵بیمار غم تو گر نگردد به به
- شمارهٔ ۲۶۶تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
- شمارهٔ ۲۶۷گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
- شمارهٔ ۲۶۸در میکده گرنه پای بند میمی
- شمارهٔ ۲۶۹گفتم جانم گفت ز جان سیر برای
درباره‌ی خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.