خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۶۱
گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
گفتم چه کنم در پی تو گفت نگاه
گفتم که کجا روم ز دست غم تو
گفتا که بتون و طنجه و آب سیاه
خواجوی کرمانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۶۳آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره
- شمارهٔ ۲۶۴ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
- شمارهٔ ۲۶۵بیمار غم تو گر نگردد به به
- شمارهٔ ۲۶۶تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
- شمارهٔ ۲۶۷گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
- شمارهٔ ۲۶۸در میکده گرنه پای بند میمی
- شمارهٔ ۲۶۹گفتم جانم گفت ز جان سیر برای
- شمارهٔ ۲۷۰در ساغر زر لعل بدخشان داری
درباره‌ی خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.