پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۹

گفتم جانم گفت ز جان سیر برای

گفتم بنگر گفت که رویم منمای

گفتم بنشین گفت ز پیشم برخیز

گفتم که بیا گفت برو ژاژ مخای

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۱گفتم چشمت گفت مکن بی بصری
  2. شمارهٔ ۲۷۲گفتم قمرت گفت بچشمش گردی
  3. شمارهٔ ۲۷۳گفتم جانم گفت بمیر ار مردی
  4. شمارهٔ ۲۷۴گر با تو فلک دم زند از سرداری
  5. شمارهٔ ۲۷۵گفتم چه کند دفع غمم گفت که می
  6. شمارهٔ ۲۷۶ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی
  7. شمارهٔ ۲۷۷ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
  8. شمارهٔ ۲۷۸آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.