پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۵

گفتم چه کند دفع غمم گفت که می

گفتم چه زند راه دلم گفت که نی

گفتم که تو داری دل من گفت که کو

گفتم ز غمت جان بدهم گفت که کی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۷ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
  2. شمارهٔ ۲۷۸آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
  3. شمارهٔ ۲۷۹ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
  4. شمارهٔ ۲۸۰گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
  5. شمارهٔ ۲۸۱بودی که کسی از تو نشانم دادی
  6. شمارهٔ ۲۸۲روح ملکی ساجد و مسجود توئی
  7. شمارهٔ ۲۸۳ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
  8. شمارهٔ ۲۸۴ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.