پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۸۱

بودی که کسی از تو نشانم دادی

تا خون دلم ز دیده باز استادی

یک روز میان من و اندوه فراق

یا رب چه بدی اگر فراق افتادی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸۳ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
  2. شمارهٔ ۲۸۴ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
  3. شمارهٔ ۲۸۵بی یار هزار باغ و گلشن بجوی
  4. شمارهٔ ۲۸۶دی صبحدم آن غیرت سرو چمنی
  5. شمارهٔ ۲۸۷می آیم و در بروی من می بندی
  6. شمارهٔ ۲۸۸شرطست دلا کز سر جان برخیزی
  7. شمارهٔ ۲۸۹ای دیده زانوار تو موسی قبسی
  8. شمارهٔ ۲۹۰ای خواجه که سرمایه دین ودادی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.