پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۴

گر با تو فلک دم زند از سرداری

چون شمع سزد اگر سرش برداری

از بحر و بر ار خراج خواهی رسدت

زیرا که دلی چو بحر در برداری

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۶ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی
  2. شمارهٔ ۲۷۷ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
  3. شمارهٔ ۲۷۸آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
  4. شمارهٔ ۲۷۹ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
  5. شمارهٔ ۲۸۰گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
  6. شمارهٔ ۲۸۱بودی که کسی از تو نشانم دادی
  7. شمارهٔ ۲۸۲روح ملکی ساجد و مسجود توئی
  8. شمارهٔ ۲۸۳ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.