پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۶

ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی

هر چند که در قصد دلی مقصودی

دیوان سلیمانی و زلفت چون باد

سازند بر آتش زرهِ داودی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۸آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
  2. شمارهٔ ۲۷۹ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
  3. شمارهٔ ۲۸۰گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
  4. شمارهٔ ۲۸۱بودی که کسی از تو نشانم دادی
  5. شمارهٔ ۲۸۲روح ملکی ساجد و مسجود توئی
  6. شمارهٔ ۲۸۳ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
  7. شمارهٔ ۲۸۴ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
  8. شمارهٔ ۲۸۵بی یار هزار باغ و گلشن بجوی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.