پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷۲

گفتم قمرت گفت بچشمش گردی

گفتم شکرت گفت بچشمم خردی

گفتم بازا گفت که باز آوردی

گفتم مردم گفت کنون جان بردی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۴گر با تو فلک دم زند از سرداری
  2. شمارهٔ ۲۷۵گفتم چه کند دفع غمم گفت که می
  3. شمارهٔ ۲۷۶ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی
  4. شمارهٔ ۲۷۷ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
  5. شمارهٔ ۲۷۸آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
  6. شمارهٔ ۲۷۹ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
  7. شمارهٔ ۲۸۰گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
  8. شمارهٔ ۲۸۱بودی که کسی از تو نشانم دادی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.