پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۲

ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه

وی گشته مطیعت زن و مرد و که و مه

چون تیر خدنگ در کمان پیوستی

می کرد کمان چرخ بر تیر تو زه

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۴ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
  2. شمارهٔ ۲۶۵بیمار غم تو گر نگردد به به
  3. شمارهٔ ۲۶۶تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
  4. شمارهٔ ۲۶۷گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
  5. شمارهٔ ۲۶۸در میکده گرنه پای بند میمی
  6. شمارهٔ ۲۶۹گفتم جانم گفت ز جان سیر برای
  7. شمارهٔ ۲۷۰در ساغر زر لعل بدخشان داری
  8. شمارهٔ ۲۷۱گفتم چشمت گفت مکن بی بصری
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.