پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۵۹

گنجست غم عشقش و دل دیوانه

دامست شکنج زلف و خالش دانه

ما سوخته و ساخته با آتش دل

پروانه مثال و شمع را پروانه

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۱گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
  2. شمارهٔ ۲۶۲ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه
  3. شمارهٔ ۲۶۳آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره
  4. شمارهٔ ۲۶۴ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
  5. شمارهٔ ۲۶۵بیمار غم تو گر نگردد به به
  6. شمارهٔ ۲۶۶تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
  7. شمارهٔ ۲۶۷گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
  8. شمارهٔ ۲۶۸در میکده گرنه پای بند میمی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.