پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

غزلیات

شمارهٔ ۷۱

عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست

شکّرست آن کام جان یا لعل شکر خای دوست

پرتو مهرست یا مهر رخ زیبای یار

قامت سروست یا سرو قد رعنای دوست

آیت حسنست یا توقیع ملک دلبری

یا بخون ما خطی یا خطّ مشک آسای دوست

عکس پروینست یا قندیل مه یا شمع مهر

یا چراغ زهره یا روی جهان آرای دوست

مار ضحّاکست یا شب یا طناب چنبری

یا نقاب عنبری یا جعدمه فرسای دوست

چشمه ی نوشست یا کان نمک یا جام می

یا زلال خضر یا مرجان جان افزای دوست

آهوی مستست یا جزع یمن یا عین سحر

یا فریب عقل و دین یا نرگس شهلای دوست

شاخ شمشادست یا سرو سهی یا نارون

یا صنوبر یا بلای خلق یا بالای دوست

قامت خواجوست یا قوس قزح یا برج قوس

یا هلال عید یا ابروی چون طغرای دوست

بزم دستورست یا بتخانه چین یا چمن

یا ارم یا جنّت فردوس یا مأوای دوست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳جانم از غم بلب رسیده ی تست
  2. شمارهٔ ۷۴ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست
  3. شمارهٔ ۷۵ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست
  4. شمارهٔ ۷۶آنچه نماز زنده دلان جز نیاز نیست
  5. شمارهٔ ۷۷این چنین صورت گر از آب و گلست
  6. شمارهٔ ۷۸رخش با آب و آتش در نقابست
  7. شمارهٔ ۷۹گره ی زلف بهم برزده کاین مشک تتارست
  8. شمارهٔ ۸۰ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست
همه‌ی غزلیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.