پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۰۰

ای چشم می پرستت آشوب چشم بندان

وی زلف پر شکستت زنجیر پای بندان

مهپوش شب نمایت شام سحرنشینان

یاقوت جان فزایت کام نیازمندان

رویت بدل فروزی خورشید بت پرستان

زلفت بدستگیری اومید مستمندان

از شام روز پوشت سرگشته تیره روزان

وز نقش دلفریبت آشفته نقش بندان

آهوی نیمه مستت صیاد شیرگیران

هندوی بت پرستت زنّار هوشمندان

کفرت ز راه تحقیق ایمان پاک دینان

دردت ز روی تعیین درمان دردمندان

خواجو جفای دشمن تا کی کند تحمل

مپسند بروی آخر غوغای ناپسندان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۲ببوستان می گل بوی لاله گون مستان
  2. شمارهٔ ۳۰۳در تابم از دو هندوی آتش پرستشان
  3. شمارهٔ ۳۰۴مرا ز هجر تو امّید زندگانی کو
  4. شمارهٔ ۳۰۵آب آتش می رود زان لعل آتش فام او
  5. شمارهٔ ۳۰۶خوشا کشته بر طرف میدان او
  6. شمارهٔ ۳۰۷صبحست ساقیا می چون آفتاب کو
  7. شمارهٔ ۳۰۸ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو
  8. شمارهٔ ۳۰۹بساز چاره ی این دردمند بیچاره
همه‌ی غزلیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.