پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۱۸

ای خام که عادتت بود سنگدلی

بس خوب و نکویی ، زچه آبی؟ چه گلی؟

نرمی نکنی به بندۀ خود روزی

ترسم که دعایی کنم از تنگ دلی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۲۰چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی
  2. شمارهٔ ۸۲۱بگذشت بمن رشک بتان چگلی
  3. شمارهٔ ۸۲۲چون حاصل کارماست بی فرجامی
  4. شمارهٔ ۸۲۳بیهوده نهاده ایم برخود نامی
  5. شمارهٔ ۸۲۴تنها ام و کاشکی تنی داشتمی
  6. شمارهٔ ۸۲۵خود را سگ کویت ار نپنداشتمی
  7. شمارهٔ ۸۲۶گر من ز زمانه حاصلی داشتمی
  8. شمارهٔ ۸۲۷در جنگ غمت گر نه زبون آمدمی
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.