پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۱۷

آن دل که بدی سغبۀ هر دلگسلی

زلف تو ببرد آن چنان مستحلی

با آن همه آوازۀ دلداری او

زلف تو هم آزموده بهتر بدلی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۱۹چون نیست حدیث وصلت از زر خالی
  2. شمارهٔ ۸۲۰چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی
  3. شمارهٔ ۸۲۱بگذشت بمن رشک بتان چگلی
  4. شمارهٔ ۸۲۲چون حاصل کارماست بی فرجامی
  5. شمارهٔ ۸۲۳بیهوده نهاده ایم برخود نامی
  6. شمارهٔ ۸۲۴تنها ام و کاشکی تنی داشتمی
  7. شمارهٔ ۸۲۵خود را سگ کویت ار نپنداشتمی
  8. شمارهٔ ۸۲۶گر من ز زمانه حاصلی داشتمی
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.