پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۲۷

در جنگ غمت گر نه زبون آمدمی

کی چون سر زلف تو نگون آمدمی؟

گر عارض تو مرا بخود ره دادی

چون خط تو از پوست برون آمدمی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۲۹یار آمد دوش و کردمش مهمانی
  2. شمارهٔ ۸۳۰پیوسته ز بهر شهوت جسمانی
  3. شمارهٔ ۸۳۱بی آنکه بآمدن قدم رنجانی
  4. شمارهٔ ۸۳۲گه می خوانی مرا و گه می رانی
  5. شمارهٔ ۸۳۳خواهی که جهان زیروز بر گردانی
  6. شمارهٔ ۸۳۴ای دوست مرا اگر چه دشمن دانی
  7. شمارهٔ ۸۳۵با کافر اگر جنگ به شمشیر کنی
  8. شمارهٔ ۸۳۶گاهی بخودم چو زلف گستاخ کنی
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.