پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۷۳

سرو من چون به سر شوخی انداز آمد

گلبن از شوق چو طاوس به پرواز آمد

سوی من شست گشاید چو کشد جانب غیر

چشمت از ناوک مژگان به چپ انداز آمد

مدتی رفتن و برگشتن او چون نگه است

تا خیال تو برفت از نظرم باز آمد

در جوابم گره افتاد زحیرت به زبان

نرگس پرفن او بسکه سخن ساز آمد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۷۵می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد
  2. شمارهٔ ۵۷۶شکست از جوش غم بازار رنگم ناله پیدا شد
  3. شمارهٔ ۵۷۷نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد
  4. شمارهٔ ۵۷۸عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند
  5. شمارهٔ ۵۷۹ز چشمم جز سرشک لعل‌گون بیرون نمی‌آید
  6. شمارهٔ ۵۸۰لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد
  7. شمارهٔ ۵۸۱بی تو چشمم حلقهٔ گلدام حیرانی مباد
  8. شمارهٔ ۵۸۲زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.