پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۸۰

لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد

از حلاوت پای تا سر یک دهن چون جام شد

بعد مردن هم به راه انتظار ناوکش

استخوانم پای تا سر چشم چون بادام شد

جوهرش چون نبض عاشق بال بیتابی زند

بسکه دور از عکس او آیینه بی آرام شد

زآتش غم سوختند از بس به تن گل‌های داغ

پوست بر اعضا اسیران ترا گلدام شد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۸۲زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد
  2. شمارهٔ ۵۸۳کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود
  3. شمارهٔ ۵۸۴بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود
  4. شمارهٔ ۵۸۵سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود
  5. شمارهٔ ۵۸۶زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد
  6. شمارهٔ ۵۸۷دلا ببال که روزی غبار خواهی شد
  7. شمارهٔ ۵۸۸غنچه تا بگشود لب، خونین‌دلم آمد به یاد
  8. شمارهٔ ۵۸۹گل داغ سر پرشور سودا عالمی دارد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.