پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۸۷

دلا ببال که روزی غبار خواهی شد

غبار توسن آن شهسوار خواهی شد

چو مه در آب مبین خویش را در آیینه

از این قرار تو هم بی قرار خواهی شد

زصاف طینتی امیدوار شو جویا

که همچو آینه امیدوار خواهی شد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۸۹گل داغ سر پرشور سودا عالمی دارد
  2. شمارهٔ ۵۹۰شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
  3. شمارهٔ ۵۹۱رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند
  4. شمارهٔ ۵۹۲یاد رخسار تو تا در جیب دل گلها فشاند
  5. شمارهٔ ۵۹۳اشکم چون خون زدیده چکان بی تو می رود
  6. شمارهٔ ۵۹۴دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
  7. شمارهٔ ۵۹۵در سینه آنچه این دل مایوس می کند
  8. شمارهٔ ۵۹۶رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.