پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹۴

دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد

سرشکم راز پنهان را بروی کار می آرد

دل غمدیده را آخر هجوم گریه کند از جا

چو سیلابی که سنگ از دامن کهسار می آرد

ز بس لبریز او شد تنگنای خاطرم جویا

نفس از سینه ام بر لب پیام یار می آرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۶رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند
  2. شمارهٔ ۵۹۷بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود
  3. شمارهٔ ۵۹۸زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
  4. شمارهٔ ۵۹۹تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد
  5. شمارهٔ ۶۰۰شوخی ات چون شیوهٔ عاشقکشی بنیاد کرد
  6. شمارهٔ ۶۰۱باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد
  7. شمارهٔ ۶۰۲شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلند
  8. شمارهٔ ۶۰۳هر که از چشم تو کیفیت والا دارد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.