پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹۷

بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود

شاخ و برگ نخل همچون ریشه ای در خاک بود

محفلم را از صفا امشب منور داشت می

تا سحرگه شمع بزمم شعلهٔ ادراک بود

صد هزاران فیض از هر قطره می اندوخت دل

بود همت؛ همت می، دست؛ دست تاک بود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۹تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد
  2. شمارهٔ ۶۰۰شوخی ات چون شیوهٔ عاشقکشی بنیاد کرد
  3. شمارهٔ ۶۰۱باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد
  4. شمارهٔ ۶۰۲شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلند
  5. شمارهٔ ۶۰۳هر که از چشم تو کیفیت والا دارد
  6. شمارهٔ ۶۰۴اسم باید که موافق بمسمی باشد
  7. شمارهٔ ۶۰۵ز آهم حسن روی یار بی‌اندازه می‌گردد
  8. شمارهٔ ۶۰۶خوی آن جور آشنا بیگانه از هوشم کند
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.