پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۶۰۶

خوی آن جور آشنا بیگانه از هوشم کند

می کند دانسته یادم تا فراموشم کند

حسن سرشار ترا نازم شکوهش کم مباد

با وجود صد زبان چون غنچه خاموشم کند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۸نخل بلندی است عشق داغ تو بارش بود
  2. شمارهٔ ۶۰۹در فضای سینه چون شاهین یادش بر پرد
  3. شمارهٔ ۶۱۰هوای او فلاطون را زخود بیگانه می سازد
  4. شمارهٔ ۶۱۱دل غافل ز ریاضت به صفایی نرسید
  5. شمارهٔ ۶۱۲آه اگر از پیش چشم آن سرو قامت بگذرد
  6. شمارهٔ ۶۱۳با لب خشک آنکه در عشق تو دامن تر کند
  7. شمارهٔ ۶۱۴از خطش آیینهٔ عارض مکدر می شود
  8. شمارهٔ ۶۱۵از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.