شمارهٔ ۶۱۱

ادامه‌ی غزلیات

1. شمارهٔ ۶۱۳با لب خشک آنکه در عشق تو دامن تر کند
2. شمارهٔ ۶۱۴از خطش آیینهٔ عارض مکدر می شود
3. شمارهٔ ۶۱۵از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد
4. شمارهٔ ۶۱۶زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتد
5. شمارهٔ ۶۱۷نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد
6. شمارهٔ ۶۱۸مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند
7. شمارهٔ ۶۱۹بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد
8. شمارهٔ ۶۲۰تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند