پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۶۱۵

از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد

که سیر اومرا از خندهٔ گل یاد می آرد

به حسرت لخت دل از جیب آهم بر زمین آید

چو آن برگ گلی کز بوستانش باد می آرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱۷نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد
  2. شمارهٔ ۶۱۸مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند
  3. شمارهٔ ۶۱۹بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد
  4. شمارهٔ ۶۲۰تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند
  5. شمارهٔ ۶۲۱به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد
  6. شمارهٔ ۶۲۲از سخن یک جو نه بر قدر سخن پرور فزود
  7. شمارهٔ ۶۲۳بس که گوهر بر کنارم چشم خون‌پالا فشاند
  8. شمارهٔ ۶۲۴از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.