شمارهٔ ۶۱۲

ادامه‌ی غزلیات

1. شمارهٔ ۶۱۴از خطش آیینهٔ عارض مکدر می شود
2. شمارهٔ ۶۱۵از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد
3. شمارهٔ ۶۱۶زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتد
4. شمارهٔ ۶۱۷نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد
5. شمارهٔ ۶۱۸مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند
6. شمارهٔ ۶۱۹بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد
7. شمارهٔ ۶۲۰تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند
8. شمارهٔ ۶۲۱به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد