پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹۰

شور خندیدن گل چون به سر جوش آید

یادم از قهقههٔ آن بت می نوش آید

غافل از نالهٔ حیرت زدگانی هیهات

چه فغانها که به گوش از لب خاموش آید

غم درویش نشانید به خاکم چو خدنگ

چون کمان آنکه به صد زور در آغوش آید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۲یاد رخسار تو تا در جیب دل گلها فشاند
  2. شمارهٔ ۵۹۳اشکم چون خون زدیده چکان بی تو می رود
  3. شمارهٔ ۵۹۴دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
  4. شمارهٔ ۵۹۵در سینه آنچه این دل مایوس می کند
  5. شمارهٔ ۵۹۶رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند
  6. شمارهٔ ۵۹۷بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود
  7. شمارهٔ ۵۹۸زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
  8. شمارهٔ ۵۹۹تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.