پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۷۸

عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند

چون برآید گهر از بحر در گوش کنند

آه دلسوختگان کم نشود بعد از مرگ

بیشتر دود کند شمع چو خاموش کنند

هر قدر درد تو آرد به دلم روی کم است

درخور حوصله رسم است که می نوش کنند

نگهت بیخبر از خویش کند مردم را

باده را راهزن قافلهٔ هوش کنند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۸۰لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد
  2. شمارهٔ ۵۸۱بی تو چشمم حلقهٔ گلدام حیرانی مباد
  3. شمارهٔ ۵۸۲زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد
  4. شمارهٔ ۵۸۳کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود
  5. شمارهٔ ۵۸۴بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود
  6. شمارهٔ ۵۸۵سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود
  7. شمارهٔ ۵۸۶زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد
  8. شمارهٔ ۵۸۷دلا ببال که روزی غبار خواهی شد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.