پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۰۹

آه از لب چون شکر خوبان سمرقند

کش نیشکر قامتشان راست ثمرقند

از لطف مزاجی که تو داری، نپسندی

از شیرهٔ جان ریخته باشند اگر قند

نبود نمک چشم تو با دیدهٔ بادام

حاشا که بود چاشنی لعل تو در قند

شیرینی گفتار وی از پهلوی لبهاست

آری به عمل آمده جویا ز شکر، قند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱۱مانع سوز دل خستگی آزرم شود
  2. شمارهٔ ۵۱۲زاضطراب چو موج سراب آب نخورد
  3. شمارهٔ ۵۱۳زمین ز بار غم ما همین نه در ماند
  4. شمارهٔ ۵۱۴شعلهٔ رخسار او تا شمع بزم باده بود
  5. شمارهٔ ۵۱۵خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کرد
  6. شمارهٔ ۵۱۶بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود
  7. شمارهٔ ۵۱۷من که در سیر گلم بیخودی مل باشد
  8. شمارهٔ ۵۱۸با شوخی چنان به کنارم نشسته ماند
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.