پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۰۸

زبزم غیر در ظاهر چه شد گر یار برگردد

چو مژگانش ز خود یارب دلش زاغیار برگردد

در آوازم اثر کرده است از بس ضعف تن بی او

صدای ناله ام حاشا که از کهسار برگردد

شوی با لطفش ار با خاک یکسان صاحب اقبالی

بود برگشته بختی آنکه از کس، یار برگردد

شمیم صد چمن زیبد غبار راه جولانش

به چشمم چون نگه زان گلشن رخسار برگردد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱۰نسبتی باشد بتان هند را با پان هند
  2. شمارهٔ ۵۱۱مانع سوز دل خستگی آزرم شود
  3. شمارهٔ ۵۱۲زاضطراب چو موج سراب آب نخورد
  4. شمارهٔ ۵۱۳زمین ز بار غم ما همین نه در ماند
  5. شمارهٔ ۵۱۴شعلهٔ رخسار او تا شمع بزم باده بود
  6. شمارهٔ ۵۱۵خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کرد
  7. شمارهٔ ۵۱۶بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود
  8. شمارهٔ ۵۱۷من که در سیر گلم بیخودی مل باشد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.