پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۴۹

ترا محرومی ارزانی زآغوش تپیدن‌ها

مرا صحرا به صحرا می‌برد جوش تپیدن‌ها

به جای شیر از طفلی ز بس خوناب غم خوردم

مرا گهوارهٔ راحت شد آغوش تپیدن‌ها

چنان از شش جهت افشرد سختی‌های ایامم

که رفتم چون رگ یاقوت از هوش تپیدن‌ها

بحمدالله که شد دردم دوای درد بی‌دردی

نهد مرهم به نیش راحتم نوش تپیدن‌ها

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
  2. شمارهٔ ۵۲نشئهٔ می مایهٔ صد درد سر باشد مرا
  3. شمارهٔ ۵۳زدل بیرون می برد یاد ایام شبابم را
  4. شمارهٔ ۵۴به خلق خوش معطر ساز باغ آشنایی را
  5. شمارهٔ ۵۵رنگین کنی زخون جگر گر خیال را
  6. شمارهٔ ۵۶امشب فزود دل ز طپش جوش دیده را
  7. شمارهٔ ۵۷گل با سر بازار بسنجد چو چمن را
  8. شمارهٔ ۵۸که چو سوزن دوختی بر جامه چشم خویش را
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.